Océano Surf Museo

“Surf” é un termo que procede do inglés e que define a acción de deslizarse sobre unha onda simplemente co propio corpo ou coa axuda dunha táboa, ou outro artefacto, xa sexa deitado, sentado, de xeonllos, ou erguido. Moitos describírono tamén como un “estilo de vida”, unha actividade que se cre comezou a súa traxectoria hai 3.000 anos, e que, na década dos 60 do século XX, converteuse nunha complexa subcultura caracterizada pola paixón dos seus practicantes polo océano e a praia.

Pero o surf é moito máis. Desde o punto de vista da física, é o resultado dunha incrible conxunción de forzas cuxa base matemática é profundamente complexa. Non obstante, e como expresión da relación entre o home e a natureza, non existe unha actividade máis sinxela. Cando te deslizas sobre a parede dunha onda, conectas cun campo de enerxía que foi creado polo vento a miles de millas de onde ti estás. Nos días realmente bos, podes chegar a sentir que estás en harmonía co océano, nun estado que che permite esquecer os teus medos e preocupacións, e distanciarte por un intre da túa vida e asuntos diarios. O tempo vólvese relativo. A túa capacidade de concentración parece infinita. Sobre unha onda planeas. Xiras no interior de paredes tridimensionais. Tumbas ata tocar a base da onda. Trepas sobre espumas que acaban de romper. Pasalo en grande.

Os historiadores, de modo maioritario, estableceron que o surf naceu nas illas do Pacífico Sur, na Micronesia. Existen con todo teorías alternativas que sitúan a súa orixe no norte de Perú, entorno ao ano 1000 a.C.. Atopáronse tamén referencias arcaicas á acción de deslizarse impulsados por unha onda en China (século XIII) e África Occidental (século XVII), aínda que ditas prácticas, ao igual que no caso peruano, non tiveron o alcance social e cultural do “surf” xurdido na Polinesia.